Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
It's Impossible, they say. I disagree.
It's Impossible, they say. I disagree.

I am alone in this bed, house and head

Ik scheur de zak chips open terwijl ik wazig naar mijn vriend kijk. Hij grijpt meteen een handje en propt het naar binnen. Gierig trek ik de zak iets meer naar me toe en eet. Ergens, ver weg, weet ik dat ik dit niet zou moeten eten, maar op dit moment ben ik zo stoned dat het me niet uit maakt. Ongeveer een halfuur geleden zat ik nog op het trappetje met Jordy een joint te draaien. "Lekker sterk" wilde ik hem hebben. Misschien was hij toch iets té sterk. Ik ben zo van de wereld dat zodra ik mijn ogen dicht doe het voelt alsof ik rondjes draai. Daarnet heb ik samen met Jordy een zak winegums, m&m's en bits opgegeten. Ik proefde het niet eens, het enige wat ik wilde was eten, eten en eten. Zo gaat dat dus, met een vreetkick. Het is niet de eerste keer en het zal voorlopig ook niet de laatste zijn.

 

Gebogen zit ik in de douchekabine, tenmidde van mijn braaksel. Het is overal. Ik ben nog steeds niet helder, maar helder genoeg om te beseffen dat ál dat eten er weer uit moet. Ik provoceer mijn keel tot het pijn doet en uiteindelijk spuug ik alleen nog gal. Ik ben blij - De walgelijke troep is eruit.

 

Ik eet een sultana, soep, een toetje met hagelslag en een appel. Mijn god, heb ik net alles uitgespuugd komt er nog zo'n vieze binge. Boos sla ik op mijn buik. Wáárom gaat het zo mis? Gister heb ik ookal popcorn gegeten.. Verdrietig aai ik over mijn dikke eetbuik. Verdomme! Wat is dit walgelijk! Morgen, morgen stop ik weer met eten. Het móet gewoon. Strakjes ben ik in die twee dagen twee kilo aangekomen! Onzeker loop ik naar boven, misschien de calorieën er maar af dansen. Dat ijs moet er ook nog af.

 

Alle dansen van de uitvoering herhaal ik tig keer, totdat ik naar adem moet happen. Ik geef mezelf even pauze. Hoelang ben ik al bezig? Ah, een half uur. Nog minstens een uur en dan mag ik slapen. Ik ben doodop, moe. Mijn lichaam krijgt sinds gister weer eten en weet blijkbaar niet wat het er mee aan moet. Mijn maag rommelt en ik voel luchtbubbels die zich door mijn darmen verplaatsen. Ik vind het vies.

 

Uitgeput laat ik me op mijn computerkruk vallen. Zometeen wil ik nog meer dansen, ookal voel ik mijn ledematen niet meer. Totaal verzuurd en inmiddels al gevoelloos. Ik lees het forum keer op keer. Boos sla ik tegen de muur. Ik zou willen schreeuwen, gillen, slaan en schoppen. Als het zou kunnen zelfs met dingen gooien, zolang het maar duidelijk is. Ik wil die opname niet. Ik zal mezelf uithongeren tot ik het niet meer hoef. Een idee schiet door mijn hoofd, hiermee kan ik mijn vader chanteren. "Ik zal eten als ik niet opgenomen word!" Niet zo goed voor de vertrouwensband, maar het maakt me niet uit. Ik weiger - Die opname mag gewoon niet. Ik wil mijn dansen niet kwijt, ik wil mijn vrienden niet kwijt. Veel mensen spreken verzachtende woorden, denken ze. Ik zal in het weekend mijn vrienden toch kunnen zien? Er zijn toch ook afdelingen waar je wél naar je sportvereniging kunt? Ik wil het niet horen. Het doet me meer kwaad dan goed. Ik voel me alleen en dit maakt het er niet beter op. Wáárom begrijpt niemand dat ik wil dat iemand er iets aan doet?! Het stopt, tegenhoud!

 

Totaal in de knoop met gedachtes en gevoelens sta ik op. Nog even dansen, dan denk ik tenminste nergens anders aan..

 

Alexx.

22:11 - 6/7/2008 - comments {0} - post comment

The thing I'll miss the most

Zenuwachtig sta ik in de coulisse, mijn laatste dansavond. Ik heb al een aantal mensen ingelicht over het feit dat ik volgend jaar niet meer kan komen, ik kan wel janken. Ik bijt op mijn lip en houd mijn tranen in. Het mag niet, je mag nu niet huilen. Je moet zo op, doe het niet! Met een big smile loop ik het podium op en ga op mijn plek staan. Time to dance. De muziek begint en mijn groep ook. Een tikkeltje afgeleid maak ik een aantal kleine fouten. Ik kan me er niet eens aan storen, herstel mezelf en ga door. Blijven lachen Alexx, blijven lachen. Ik doe mijn best, zo hard mijn best. Dit is de laatste dans die avond, daarna is het afgelopen. Onze eerste dans hebben we al achter de rug, die ging perfect. Ik stond op mijn plek vooraan en het ging super. Voor een klein moment dacht ik niet aan wat er zou komen als ik thuis was. Nu sta ik weer op het podium en doe ik mijn best dat moment terug te halen. Het lukt niet.

 

In mijn normale kleren sta ik in de kleedkamer. Ik heb zojuist een heleboel mensen geknuffeld en afscheid genomen. Mijn gezicht is betraand. Ik hield het gewoon niet meer. Aarzelend stap ik op mijn danslerares af. "Ik wil je bedanken voor dit jaar. Ik vond het echt geweldig. Ik ga dit zo ontzettend missen.." Ze reageert verbaasd, oh ja, ik ging weg. Ik slik mijn tranen nogmaals weg. Ze vraagt of het wel gaat. Ik knik. Ze knuffelt me. Ik glimlach verbitterd. Ze vraagt me waarom ik nu precies niet meer kan komen. Hakkelend hang ik iets op over een tijdje ergens anders moeten wonen waar ik niet weg kan. Of het soms een internaat is. Zoiets, zeg ik, terwijl ik haar aankijk met een blik van "Daar wil ik nu niet teveel over kwijt." Ze zegt me dat het oké is en dat we op msn wel even uitgebreid praten. Goed idee, ik knik. Nog een knuffel. "Je hebt het in je. Stop niet met dansen en ga zonder les ook door. Als ik je bezig zie weet ik dat dit iets is wat je echt wilt en je bent er goed in. Hou niet op, oké? Ik ga je missen volgend jaar." Tranen glijden over mijn wangen. Ze is lief, ik waardeer haar woorden. Ik ga haar en het dansen ook missen. Misschien zelfs wel het allermeest.

 

Burning their lies, Burning my dreams. And all of this hate and all of this pain, burning all down, as my anger reigns. Everything burns. Huilend kijk ik uit mijn raam en zing de tekst met overslaande stem mee. Mijn hoofd hangt tussen mijn armen en rust op de vensterbank. Ik wil niet meer. Ik wil dit niet opgeven. Ik wil niet geen dansles hebben, ik wil mijn passie, mijn leven niet kwijt. Het mag niet, het mag gewoon niet. Het is zo oneerlijk. Ik huil en huil en huil. Op de fiets kon ik mezelf ook al niet inhouden. Het maakte me niet uit dat ik alleen een appel en salade had gegeten, het maakte me niet uit dat mijn vader kwaad was, ik wilde gewoon niet dat dit mijn laatste dans was. I wanted to save my last dance for the end. For the day I die. Maar ik ben nog niet dood, ik leef nog. Het mag niet zo zijn, het kan gewoon niet zo zijn.

 

De wekker gaat, en ik open mijn ogen. Het is half tien en mijn kussen is nog nat. Ik druk mezelf omhoog en kijk door mijn kamer. Het is een grote zooi. In gedachte haal ik mijn schouders op en sta op. Na me aangekleed te hebben loop ik naar beneden om een cracotte met kaas te eten. Ik stap op mijn fiets en ga weg, ik moet nog bij de voorstelling van de kleintjes helpen.

 

De kinderen zijn druk en ik zit met mijn gedachte totaal ergens anders. Ik probeer het weg te drukken en speel met de kids een spelletje kwartet. Ze moeten bijna op, dus ze zijn zenuwachtig. Geirriteerd maken ze ruzie met elkaar. "Jij keek op mijn kaarten!" "NIETUS!" "WELLUS!" Ik zucht. "Jongens, kom op. Geen ruzie maken, het is maar een spelletje." Juist, het hele leven is een spel. Het is een kwestie van kansen. Ik heb mijn kansen al gemist, en nu loop ik mijn leven mis. Ik moet alles opgeven en die rotkinderen maken zich druk om een spelletje kaarten. Weer negeer ik mijn gedachtes, het zijn kinderen. Zo mag ik niet denken, alleen omdat ik me rot voel.

 

Mijn broer vraagt of ik mee ga naar de bios. Ach, wel ja. Dat kan er ook nog wel bij na die twee croissants, avondeten, het toetje, de twee sultana's, de twee appels en de druiven. Ik baal, wat een rotdag. Ik had me moeten bedwingen. In de bioscoop eet ik mee met een mediumbak popcorn en drink daarbij een flesje coca cola zero. Ik probeer tenminste nog íets te doen aan al die calorieën.

 

Ik heb het moeilijk niet te huilen zodra ik weer thuis ben. Ik wil dit niet kwijt. Echt niet. Het mag gewoon niet. Alsjeblieft, wie dan ook, red me van deze hel.

 

 

Alexx.

01:57 - 6/7/2008 - comments {0} - post comment

The speed of Pain

Tranen rollen over zijn wangen. Ik kijk hem boos aan. "En ik heb het forum gelezen, en ik heb het aan mijn behandelaarster laten lezen en we waren allebij geshoqueerd." In mijn hoofd gaat alles op een razend tempo. Hoe dúrft hij! Een beetje mijn dagboek op het automutilatie-forum lezen. Maar ik zwijg en houd mijn mond. Een tijdje later vertrek hij uit het gesprek, ik zit nu alleen met de psychiater en mijn therapeute in de kleine kamer. Een stroom van woorden met een vreemd accent komen uit de mond van de psychiater rollen. Ze is buitenlands, dat is duidelijk te horen. Ik moet moeite doen om haar te begrijpen. De conclusie die ik uit haar woorden voltrek is dat ik word opgenomen, na de vakantie. De reden is dat mijn thuis-zijn me niet goed doet. Mijn vader belemmerd mijn proces en de situatie maakt alles alleen maar erger. Hier en daar moet ik mijn tranen wegslikken. Dit was het dan. In gedachte zwaai ik mijn leven al gedag. Geen dansles meer, geen vriendinnen meer, geen normale school meer, geen niks. Mijn eigen therapeute is bang dat ik me wat aan zal doen. Een tikkeltje beledigt kijk ik haar aan. "Ik heb nu 90 dagen niets gedaan en pas als ik de 100 heb gehaald zal ik het in mijn hoofd halen om weer iets te doen. Eerder niet." Het tegenantwoord is dat niets eten ook zelfbeschadiging is. Ik waai het weg. Dat is geen zelfbeschadiging, dat is goed voor dikke koeien zoals ik.

 

Kwaad zit ik buiten op de stoep, ik wacht op mijn vader die momenteel wordt ingelicht. Ik rook sigaret na sigaret maar het werkt niet. Mijn lichaam blijft gespannen. Ik probeer voor de grap tegen het stoepje aan te schoppen, misschien dat dat iets uithaalt. Helaas niet. Het doet me niets. Met dingen gooien daarentegen wel, alleen hier is niets om mee te gooien. Teleurgesteld laat ik mijn hoofd in mijn handen zakken. Wat een kutzooi.

 

Ik negeer mijn vader in de auto. Het maakt me niet uit wat hij zegt, ik wil niet met hem praten. Ik ken het riedeltje inmiddels wel. Het gezeur van dat mijn acties in contradictie zijn met mijn woorden en dat dat effect heeft op mijn omgeving. Ja pa, na vijfhonderd keer hetzelfde van je gehoord te hebben weet ik het wel. Hou nu maar gewoon je mond.

 

Zuchtend laat ik me op mijn bed vallen. Mijn god, wat móet ik met deze situatie?

 

 

Alexx.

01:21 - 3/7/2008 - comments {1} - post comment

Oh, kill me. Please.

Doodmoe stap ik van mijn fiets. Het is bijna niet meer vol te houden. Nog geen vier uur geleden werd ik gebeld door mijn therapeute, ze wilde weten of ik morgen voor een afspraak kan komen. Zij en een psychiater gaan met me bespreken hoe het nu verder moet. Oftewel, word ik opgenomen, of niet? Toen ik doodsbang ophing heb ik toch zeker een half uur met mijn hoofd in mijn handen gezeten. Dit gaat de verkeerde kant op. Momenteel ben ik aangekomen bij de schouwburg, waar ik moet zijn. We hebben de generale-repetitie van dansles op dit moment, en daar moet ik uiteraard bij zijn. Met een lege maag ga ik op een stoel zitten in de zaal en na een tijdje wordt mijn groep naar voren geroepen. Ah, we gaan de finale oefenen. Het verloopt allemaal prima en daarna beginnen we met de openingsdans. Ik moet er ook aan mee doen, klein probleem; niemand heeft mij dat dansje geleerd. Een beetje nutteloos sta ik tussen de anderen de pasjes net een tel te laat te herhalen. Ik schaam me dood. Na nog een tijdje in de zaal gezeten te hebben is mijn groep dan eindelijk aan de beurt om onze officieele dansen te doen. Opgewonden huppel ik de coulisses in en wacht. Ik loop, een tikkeltje onzeker, het podium op en ga staan waar ik moet staan. Deze dans doen we in piramide vorm, en ik sta - in mijn eentje - in het puntje. De muziek begint en ik ook. Het verloopt gladjes op een aantal kleine foutjes na. Ook de tweede dans gaat prima. Blij ga ik weer in de zaal zitten - Zometeen mag ik weer drie kwartier naar huis fietsen. Ik zie er tegen op maar ben er ook blij mee, het houdt in dat ik weer kcal verbrand.

 

Ik fiets naar huis en eenmaal thuis zie ik dat mijn vader aan het koken is. Jammer pap, maar ik ga dus echt niet om 8 uur 's avonds nog eten na een dag van bijna niets. Het wordt geaccepteerd, aangezien ik 'daar al iets gegeten heb.' Juist, een wasa cracker. Nou nou! Wat een avondmaal, maar dat weet hij niet. Mijn vader denkt namelijk dat ik een patatje heb gegeten, precies zoals ik hem vertelt heb.

 

Hij zegt dat hij even gaat douchen. Oké, prima. Hij staat op en loopt naar boven. Plots krijg ik de bijna onbedwingbare drang om koekjes te eten. Ik eet er vijf. Beschaamd sta ik voor de spiegel. Zodra mijn vader uit de douche komt spring ik de badkamer in. Ook ik wil douchen, alleen dan niet om schoon te worden. Kleine brokjes koek en appel vullen het putje. Gadverdamme, denk ik, terwijl ik ze fijn stamp tot nog kleinere stukjes en ze langzaam door het putje verdwijnen. We willen uiteraard geen verstopping.  

 

Moe laat ik me op mijn bed vallen. Je-zus, wat een dag. En wat ben ik moe. Wat ben ik bang voor morgen. Zeg me alsjeblieft dat ze me níet laten opnemen. Mijn god - Ik sméék het je.

Alexx.

 

22:24 - 2/7/2008 - comments {0} - post comment

I take no orders from food

Ik krul mezelf op totdat ik als een soort poes in mijn bed lig. Krampachtig houdt ik mijn buik vast, die de meest vreemde geluiden laat horen. Een zeurende pijn galmt door mijn lijf en ik haat het. Hongerkramp. Rusteloos zet ik de tv aan, in de hoop wat afleiding te vinden. Ik zap, en zap en zap. Eetprogramma's van hier tot tokio en tv-series waarin ze onwijs graag chocolade en chips eten. Ik zet de tv weer uit. Dan niet. Ik begrijp niet waarom ze op tv niet één of ander dieet-kanaal kunnen maken waarin ze allemaal shows en series hebben die vooral níet met eten te maken hebben. Dat voorkomt een heleboel dikke mensen, denk ik zo.

Mijn ogen gaan open en ik kijk de wereld weer in. Het eerste wat ik zie is mijn felgekleurde kamermuur. Ah, goedemorgen. Moe druk ik mezelf omhoog, beneden hoor ik allemaal gerommel. Het is negen uur, ohja, de schoonmaakster die haar wekelijkse ronde houdt. Plots besef ik me dat ik op dit moment op school had moeten zijn om te helpen met verhuizen. Ik vloek en stap uit bed. Na twee stappen te hebben gezet ontspan ik weer. Ik mail die man straks wel dat ik me in dag vergist heb en of ik nu 'straf' krijg of niet. No Problemo. Een iets groter probleem is dat ik een toets in moet halen en ik daar dus ook niet voor kan komen opdraven. Jammer dan. Dan geeft die man me maar een één. Naar Havo ga ik dit jaar toch wel, dus dat is niet zo erg. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om naar school te fietsen.

 

Aangezien de schoonmaakster er is, durf ik ook helemaal niet te gaan ontbijten. Stel je voor dat ze me ziet eten, walgelijk! Als ik eet - Dan het liefst alleen. Eten is beschaamtelijk. Ik loop naar beneden en drink een glas water, dat maakt het wat makkelijker om vol te houden. Ik vertel haar dat ik om half elf, elf uur vertrek en me tot die tijd afzijdig zal houden op mijn kamer. Onder andere woorden; Laat me met rust en laat mijn kamer voor wat het is, dankje! Eenmaal boven steek ik rustig een sigaret op, even ontspannen. Het werkt ook nog goed tegen honger en het versneld je stoelgang, kijk, da's nog is handig! (Alleen helaas niet goedkoop)

 

Ik ga naar het toilet en zodra ik daar weer af ben loop ik de kamer met de weegschaal binnen. Het is tijd om me te wegen. 52.5 Ik spring van vreugde bijna een rondje door de kamer. Gister was het nog 52.8 en nu al weer minder. Morgen dan het liefst 52.2 en dan zit ik vrijdag lekker onder de 52. Héérlijk idee.

Nog steeds niet echt energiek sleep ik mijn lichaam de trap weer op, naar boven. Een nieuw blogje schrijven, dat ga ik doen.

 

Alexx.

10:00 - 2/7/2008 - comments {0} - post comment

The Life and Lies

Ik zit voor de televisie en vraag me af wat ik moet doen. Blijven zitten, opstaan of iets actiefs misschien? Mijn leven vliegt door mijn hoofd als een verhaal. Het is me al te vaak gezegd dat ik daar iets mee moet gaan doen. Verveeld sta ik op, ach, waarom niet? Zwarte vlekken verblinden me, ik pak me vast aan de bank. Ohja, vergeten. Twee peentjes is natuurlijk niet echt veel voor een hele dag. Vastbesloten ga ik achter de computer zitten, eerst nog even een geschikte site zoeken om alles bij te gaan houden. Ik zoek, en zoek, meld me ergens aan, kom tot de conclusie dat dat toch niet echt is wat ik wil en meld me uiteindelijk bij Blog2Blog aan. Het duurt even, en na een tijdje krijg ik het mailtje binnen. Ik activeer mijn account en ga er eens goed voor zitten. Tijd om te beginnen. Ik begin na te denken, wat zal ik is gaan schrijven.. Ik rommel door mijn hoofd, en kom vele oude herinneringen tegen. Boos druk ik ze van me af. Niet - nu.

Goed, dan maar één of andere introductie tot mezelf. Ik stel mezelf voor. "Hai, ik ben Alexx." Ik zucht. Het staat zo kinderlijk. Góed, ik ben ook nog een kind. Vijftien jaar, maar ik voel me niet zo onbezorgd zoals ik me zou moeten voelen. Dag in dag uit ben ik bezig met calorieeën tellen, op de weegschaal staan, tegen de drang vechten van het snijden en proberen niet in te storten. Er heeft zich inmiddels nog een nieuw probleem gevormd. Mijn vader. Een prima vent, zolang hij vrolijk is, al zeg ik het zelf. Toch hebben we om het minste en geringste ruzie. Hij weet van het snijden, iets wat ik nu toch echt al bijna 100 dagen niet meer gedaan heb (en já, dat is een prestatie) en van het 'eetprobleem' (wat ik niet als een probleem bekijk). Even denk ik na. Ja, ik zit nu al zeker acht maanden in therapie. Geen vooruitgang. Dat zegt mijn tante, mijn vader, mijn therapeute. Een diepe zucht. Mijn behandelaarster stelt deeltijdbehandeling voor, ik vind het een goed idee. Nu ja, niet zo heel goed eigenlijk. Om eerlijk te zijn vind ik het vreselijk. Dat houd in dat ik mijn vriendinnen veel minder ga zien. Ookal zonder ik me veel af, ik kan niet zonder ze. Mijn vader daarentegen is het er totaal niet mee eens. Niks geen deeltijddagbehandeling. Opname, dát is waar hij om vraagt. En ik vertik het. Ik weiger.

 

Ik wil mijn leven niet opgeven, het gebeurt gewoon niet. Tranen springen alweer in mijn ogen, het is maar goed dat hij nu niet thuis is. Het ergste aan opname lijkt me nog wel dat ik dan niet meer naar dansen kan. Ik vind het een ramp. Mijn passie, mijn leven, kwijt, weg. Einde verhaal. Even laat ik mijn hoofd in mijn handen zakken. Het mag gewoon níet gebeuren. Ik sta op en loop naar de kast, waar ik een glas uit haal. De kraan vult het met water, heerlijk. Met een paar slokken heb ik het weggewerkt. Nu heb ik toch zeker een halfuur geen honger meer. Ik kijk naar de foto die boven de eettafel hangt, de tafel die ik haat. Mijn moeder glimlacht me vriendelijk tegemoet. Ik glimlach verbitterd terug. Ik begrijp niet waarom ik dat altijd doe, ze is dood. Het is echt niet alsof ze dat gaat zien.

 

Mijn inmiddels 52 kilowegende lijf verplaatst zich weer naar de computer. Ik schrijf weer verder. God, wat nu nog neer te zetten.. Ach, waarom niet. Ik begin met typen, een gedicht.

 

Oh Darling, Jolly Good.

Oh sweet, sweet, make-believe land.

I count the fingers on my hand.

One, two, three, four. - Not enough bones.
Can I make it more?

 

Oh bitter, bitter perfection.

You weren't mine, so I took action.

Five, six, seven, eight. - Not thin enough.

Eat less, check your weight.

Oh darling, Jolly good.

Baby, that's just too much food.

Nine, ten, eleven. - Still too much.
If I weigh less, will I make it to heaven?

 

Ik houd mezelf voor dat ik voordat ik op vakantie ga 50 weeg. Dat is over twee weken. Pf, twee kilo in twéé weken. Dat is niks. Vorige week was ik er twee in één week kwijt, bedenk ik me trots. Ver weg besef ik me wel dat het ziekelijk is dat ik zo snel afval en zo weinig eet, maar ik doe dit al een jaar, dus waarom stoppen? Ik heb een doel voor ogen, vind ik, en dat hebben andere niet. Het doel loslaten maakt me net zo zwak als al die mensen die zich overgeven aan eten. Eat to live, don't live to eat.

 

Alexx.

15:08 - 1/7/2008 - comments {1} - post comment

Description
Mijn dagelijkse belevingen in een samenvatting op het internet.

Home
User Profile
Archives

Recent Entries
- I am alone in this bed, house and head
- The thing I'll miss the most
- The speed of Pain
- Oh, kill me. Please.
- I take no orders from food